Ezkudo's profileMashimaroPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Mashimaro·*.:｡¤*(¯`°.•°•.★* aLmOnD *★ .•°•.°´¯)*¤*ﾟ･.｡.:* *.:｡.:* *.:｡ .:* *.:｡:.*«-(¯`v´¯)«-- February 22 ไม่รู้เฮ้อออออ..............................................................................
เป็นวันที่สิ้นหวังจริงๆ June 19 นิยายน้ำเน่า : ไม่อยากทำร้ายเธอ...ด้วยรักนิยายน้ำเน่า ตอนที่ 2
"ไม่อยากทำร้ายเธอ...ด้วยรัก"
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ความรู้สึกนี้ผ่านเข้ามาในชีวิตบ่อยๆ
ความรู้สึก "น้อยใจตัวเอง"
ไม่ใช่เพราะอะไร
เพราะไม่เคยทำให้เธอรู้สึกดีในการกระทำของเราเลย
ถึงแม้จะพยายามแค่ไหนก็ตาม
และทุกๆครั้งที่พยายามนั้น มันกลับกลายเป็นเรื่องงี่เง่าเสมอ
ต้องทำให้เธอหงุดหงิด ไม่ชอบใจอยู่เรื่อยเลย
ผมคงไม่ต้องไปโทษใครหรอก...นอกจากตัวเอง
ยอมรับในสิ่งที่ทำไปเถอะ
สิ่งที่เห็นกับสิ่งที่อยากเป็นมันไม่เหมือนกันเอาซะเลย
ผมไม่รู้ว่าจะอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน
ผมไม่อยากเห็นคนที่เรารักมีความรู้สึกแบบนี้จากการกระทำของเราเอง
การกระทำที่ใครคนอื่นเห็นแล้วก็คงบอกว่า "ก็มึงงี่เง่าเอง"
การกระทำงี่เง่าที่เกิดขึ้นบ่อยๆ จนคำว่า "ขอโทษ" คงไม่เพียงพออีกต่อไป
"ขอโทษ" จนรู้สึกว่า ใช้คำนี้บ่อยมากเกินไปหรือเปล่า
อะไรๆก็ "ขอโทษ"
มันจะมีค่าอะไรต่อไป
มันก็มีความหมายเพียงแค่เศษเสี้ยวของพยัญชนะไทยกับสระเอามารวมกันเท่านั้น
ผิดทีก็ขอโทษที ผิดซ้ำซาก
คำๆนี้คงไม่มีความหมายอะไรสำหรับเธออีกแล้วจริงๆ
เพราะทุกวันนี้คำว่า "ขอโทษ" ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย
ที่ร้ายไปกว่านั้น...เธอกลับรู้สึกแย่ลงกว่าเดิม
ถ้ามีคำที่มีความหมายมากกว่าคำ "ขอโทษ" ผมสัญญาว่าผมจะใช้มันพูดบอกเธอ
และทุกๆครั้งในความรู้สึกที่เกิดขึ้นเหล่านี้
ความรู้สึกที่ผมทำให้เธอต้องไม่ชอบใจซะอยู่เรื่อยๆ
ความรู้สึกที่ผมไม่กล้าจะเผชิญหน้าอีกต่อไป
ความรู้สึกที่กลัว
กลัวที่จะทำมันเกิดขึ้นอีกครั้ง
กลัวที่จะพูดหรือทำเรื่องงี่เง่าออกไป
กลัวว่าเธอจะไม่ให้อภัยผม
กลัวว่าการที่ผมเป็นต้นเหตุแบบนี้ จะทำให้เราไปกันไม่ถึงไหน
กลัวว่าเธอจะเบื่อ...
กลัวเธอไม่รัก
ผมไม่กล้าที่จะพูด ไม่กล้าที่จะบอก ไม่กล้าที่จะหยอกล้อ
ไม่กล้าบอกว่ารักอย่างทุกๆวัน ไ
ม่กล้าแสดงออกมากมายเหมือนที่ผ่านมา
เพราะกลัวกับสิ่งที่ทำไป มันจะกลายเป็นเรื่องงี่เง่าไร้สาระที่ทำให้เราต้องไม่เหมือนเดิม
ถึงแม้จะอยากทำแค่ไหนก็ตาม
ผมคงต้องคิด...
คิดให้หนัก
คิดให้มากกว่านี้
ก่อนที่จะพูดหรือลงมือทำอะไรออกไป
อย่างๆน้อย...ถ้าทำได้
ก็คงจะไม่มีวันที่ต้องทะเลาะกันเหมือนที่เป็นอย่างทุกวัน
และทุกครั้งที่ทะเลาะ...ก็เพราะความไม่รู้ของผมนั่นเอง
ความที่ไม่เข้าใจความรู้สึกเธอเลย
ความที่ไม่คิดก่อนพูด คิดก่อนทำ
เท่ากับว่าจุดไฟเผาบ้านตัวเองแท้ๆ
ผมเริ่มเหนื่อยกับสิ่งที่ผมทำมากขึ้นทุกวัน
ผมถามเธอบ่อยว่า "เธอมีความสุขบ้างหรือเปล่าที่มีผม?"
ถึงแม้เธอจะตอบว่า "มี"
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเท่าไรนักเลย
ไม่ใช่เพราะเล่นตัวหรือไร
เพราะว่าผมสัมผัสได้
ทะเลาะกันทุกวัน...ผมว่านั่นไม่ใช่ความสุข
มันคือทุกข์เสียมากกว่า และหนีไม่พ้นอีกก็เพราะ...
มันคือทุกข์ที่ผมหยิบยื่นให้เธอเสมอ
ผมเห็นเธอเจ็บ ผมเจ็บยิ่งกว่าที่เธอเป็นมากกว่าที่จะสามารถพูดออกมาได้
ผมน้อยใจ...
น้อยใจมากๆ
ไม่ได้น้อยใจเธอเลย
เพราะถึงยังไง จะเป็นยังไง ผมก็รักเธอเสมอ จนรู้สึกว่าขาดไม่ได้แล้ว
แต่ผมน้อยใจตัวผมเองต่างหาก
ที่ไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขเหมือนที่เธอบอกว่าสุขเลย
ผมเบื่อตัวเอง
ผมเบื่อความรู้สึกนี้
ผมไม่อยากเสียน้ำตาอีกแล้ว
ผมอยากจะห่างจากเธอไปให้ไกล
เพราะ...
จริงๆแล้วผมอยากให้เธอเจอคนที่ดีกว่าผม
คนที่ดูแลเธอได้ในยามที่เธอไม่สบายหรืออ่อนแอ ท้อแท้
คนที่ทำให้เธออารมณ์ดีได้ทุกวัน ไม่ทำให้เธอโกรธ งอน น้อยใจหรือหงุดหงิดในสิ่งที่ผมทำ
คนที่ทำให้เธอสดใสและยิ้มได้
คนที่ทำให้เธอมีความสุขอย่างแท้จริง
และการที่คิดแบบนี้ ไม่ใช่คิดแบบพระเอกในละครเลย
แต่มันเป็นความคิดที่มาจากใจ
เพราะรักจึงอยากให้เธอเจอคนที่ดีกว่า
เพราะสิ่งที่ผมเป็น สิ่งที่ผมให้ได้
ให้ไปหมดแล้ว
พยายามแล้ว
แล้วมันก็ได้เท่านี้
เท่านี้จริงๆ
ผม..."ขอโทษ"
แล้วคุณล่ะ ถ้าพบกับเหตุการณ์แบบนี้ คุณจะเลือกทำสิ่งใด
June 04 นิยายน้ำเน่านิยายน้ำเน่า
ตอน : The Gap ช่องว่างระหว่างเรา
เรื่องของผม ... เรื่องของเธอ ... ผมรักเธอ ... เธอรักผม
ทำไมเราถึงต้องพูดคำๆนี้ ทั้งๆที่มันไม่ได้ทำให้รักของเรามีความสวยงามมากขึ้นเลย
ระยะห่างระหว่างเราสองคนในตอนนี้มันก็ห่างไกลกันมากอยู่แล้ว
ผมขอร้อง...
อย่าได้เอาคำพูดเชือดเฉือนจิตใจเหล่านั้นมาทำให้เราต้องรู้สึกห่างไกลกันมากกว่านี้อีกเลย
ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ใกล้กันขนาดนี้ แต่ทำไมภายในใจกลับรู้สึกว่า...ช่างห่างกันเหลือเกิน
จนบางครั้ง...
ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอยังอยู่ตรงนั้นหรือไม่... เราอย่าได้ห่างไกลกันมากกว่านี้อีกเลยจะได้ไหม
ในตอนนั้น...เธอคงไม่รู้หรอกว่า...
แค่การได้ยินเสียงเธอก่อนนอนทุกคืน
ถึงแม้ว่าจะทำให้ผมนอนดึก
แต่...
ผมก็เต็มใจที่จะทำ
มันเป็นความสุข...เธอจะเข้าใจผมไหม?
ผมชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ...เธอเป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของผม
เธอไม่เหมือนใคร และนั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนไป แต่กลับทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้น
รู้จักการใส่ใจคนอื่น ห่วงใยคนรอบตัวและรักตัวเอง
จำไว้ว่า...
" ไม่มีใครคนใดที่ผมเคยพบเจอมีค่าเทียบเสมอเท่ากับเธอ...รู้ไหม "
ผม...ขอโทษ
ผมมันก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่อยากจะไปยืนต่อหน้าเธอ แล้วบอกว่าเธอคือ 'คนที่ผมรัก' ขอโทษที่เคยทำให้ลำบากใจ
ต่อนี้ไปผมคงต้องทำความคุ้นเคยกับระยะห่างระหว่างเราที่มากขึ้นเช่นนี้ต่อไป ************************** จบนิยายน้ำเน่า *****************************
December 01 นิ่ง...แต่ไม่นาน
รู้ป่าว...
มีคนเคยบอกเราว่า การเขียน ช่วยให้เราลำดับความคิดได้ดีขึ้น
รวมทั้งลดแรงตรึงของการเก็บงำ
ข้อที่ดีที่สุด คือ เราทวนถึงมันได้เมื่อย้อนดู
แต่...
บ่อยครั้งที่นึกอยากจะเขียน แต่ก็รู้ตัวในทันทีว่า "เขียนไม่ได้"
ไม่ใช่เพราะเศร้าเกินไปหรือไม่ใช่เพราะสุขอย่างมากเช่นกัน
มันกลับเป็นความรู้สึกที่นิ่งๆ ซึ่งอธิบายไม่ได้ รู้เพียงแค่ในเวลานั้นเรารู้สึกดีกับมัน
เพราะดูเหมือนว่ามันว่างเปล่า
เหมือนสิ่งที่กำลังเรามองหา อยากจะเขียน แต่ไม่ได้เขียนอะไรลงไป
เราไม่ได้มีความสุข
เราไม่ได้มีความทุกข์
แต่อีกเช่นกัน...
อีกไม่นานเราก็ต้องรู้สึก
ไม่ความรู้สึกดี...ก็แย่
ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
* บางครั้งความว่างเปล่า...
กลับช่วยเยียวยาได้ดีกว่า การได้ครอบครองความรู้สึกแห่งสุขเสียอีก*
ขอบคุณ ผู้หญิงสีรุ้ง ที่ทำให้เราเข้าใจมากขึ้น
เพลง : แบ่งกัน
แบ่งดินให้กับต้นไม้
แบ่งทรายให้กับท้องทะเล แบ่งลมให้พายุฝน แบ่งความอดทนให้ความทุ่มเท แบ่งเพลงให้ความเงียบเหงา
แบ่งเศร้าจากคนว้าเหว่ แบ่งใจที่สุขจนล้น ให้กับคนที่ซมซวนเซ เพราะเราอยู่ร่วมกันไม่ว่าจะมาจากไหนเราผูกพันธ์
เกี่ยวข้องกันไม่ใช่แค่ตัวเองเท่านั้น แบ่งรอยยิ้ม
แบ่งความรัก แบ่งกันโดยไม่จำเป็นต้องมีใครรู้จักให้ใจและใจแบ่งกัน ให้รอยยิ้มกับความรักเปิดประตูหัวใจโดยไม่มีใครมากั้นและดำเนินชีวิตเพื่อกันและกัน โลกที่มีความรัก
โลกที่ใครคุยกันได้ทุกที่ โลกที่ดูสดใสเกิดขึ้นได้ถ้าใจอยากมี เพราะเราอยู่ร่วมกันไม่ว่าจะมาจากไหนเราผูกพันธ์
เกี่ยวข้องกันไม่ใช่แค่ตัวเองเท่านั้น แบ่งรอยยิ้ม
แบ่งความรัก แบ่งกันโดยไม่จำเป็นต้องมีใครรู้จักให้ใจและใจแบ่งกัน ให้รอยยิ้มกับความรักเปิดประตูหัวใจโดยไม่มีใครมากั้นและดำเนินชีวิตเพื่อกันและกัน เพราะเราอยู่ร่วมกันไม่ว่าจะมาจากไหนเราผูกพันธ์
เกี่ยวข้องกันไม่ใช่แค่ตัวเองเท่านั้น แบ่งรอยยิ้ม
แบ่งความรัก
แบ่งกันโดยไม่จำเป็นต้องมีใครรู้จักให้ใจและใจแบ่งกัน ให้รอยยิ้มกับความรักเปิดประตูหัวใจโดยไม่มีใครมากั้น ".......เมื่อไหร่ที่ใจมีรอยยิ้ม......."
".......เมื่อไหร่ที่ใจอยากบอกรัก......." ".......เราจะดำเนินชีวิตเพื่อกันและกัน......." September 09 เส้นขนาน
มีคนหลายคน.. เกลียดการเดินทางแบบเส้นขนาน เพราะว่า... จะอย่างไรก็ตาม เส้นขนานย่อมไม่มีวันที่จะมาบรรจบกันได้ แต่หากลองมองดูดีๆ... ผมกลับชอบเส้นขนานมากกว่า เหตุผล...ก็ง่ายๆ เพียงเพราะเส้นขนาน มันทำให้ผม และ เขา ได้เดินเคียงคู่กันไปตลอดกาล.... แม้ไม่ได้บรรจบ แต่ก็ไม่มีวันจาก... |
|
||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
